Benim İnşaallah

Dinle, îmanla pek alâkası olmayan bir adamın dinde hassas bir hanımı varmış. Ve bu hanımın güzel bir de alışkanlığı: Söylediği her sözün başına "İNŞA ALLAH" kelimesini yerleştiriyor.
-Hanım, haydi yemek yiyelim.
-Yiyelim İNŞALLAH bey!
-Hanım haydi çay içelim.
-İçelim İNŞALLAH bey!
Adam ara sıra ikaz ediyor:
-Yahu hanım, her şeye de İNŞALLAH diyorsun. Yemek yiyelim: İNŞALLAH, su içelim: İNŞALLAH! yetti be!
Bir gün akşam saatinde elektrikler söner. Adamın hemen evlerinin karşısındaki bakkaldan mum alması gerekir:
-Hanım ben şu bakkaldan bir mum alıp geleyim.
-Al-gel İNŞALLAH bey!
Adam yine kızar:

-Yahu ne İNŞALLAHI, ne MAŞALLAHI? Alt tarafı iki adım yürüyüp bir mum alıp geleceğim.
Söylenerek gider. Tam bakkalın önünde iki kişi niza eder. Adam onları ayırmaya çalışır, derken polisler gelir; oradakileri toplayıp karakola götürürler. Kim haklı, kim haksız? Sen dedin, ben yaptım. derken adam sabaha kadar aç susuz, hakaretler içinde nezarette kalır. Sabah savcı gelir, sorgu-sual derken akşama doğru adamın olayla ilgisinin olmadığı anlaşılır ve bırakırlar.
Adam yorgun argın, aç-bî ilâç eve gelir ve kapıyı çalar. İçeriden hanımının sesi gelir:
-Kim o?
Adam bitkince cevap verir:
-Benim, İNŞAALLAH!